|
Pragnę zarekomendować wszystkim powojnik
całolistny (Clematis integrifolia) oraz wiele odmian i mieszańców
wywodzących się od niego. Są one jeszcze mało znane, ale bardzo wartościowe i
atrakcyjne ze względu na swoją dekoracyjność, długie i obfite kwitnienie,
zdrowotność, mrozoodporność i małe wymagania. Mogą być z powodzeniem stosowane
nie tylko w ogrodach, na działkach, balkonach i tarasach, ale również w zieleni
publicznej. Ich pędy, w zależności od odmiany mające długość od 40 do przeszło
200 cm, nie czepiają się podpór, ale mogą się o nie wspierać (podobnie jak róże
czepne), przerastając byliny, krzewy czy niskie drzewa. Mogą przez to znacznie
zwiększyć ich atrakcyjność. Np. azalie kwitną wiosną pięknie, ale krótko i
potem stanowią monotonną zieloną plamę aż do jesieni, gdy przebarwią się ich
liście. Podsadzone powojnikiem całolistnym mogą w lecie pokryć się chmurą
kwiatów, a potem zwiewnych owocostanów. Powojniki przycięte wiosną tuż przy
ziemi nie będą widoczne aż do skończenia kwitnienia przez azalie. Powojniki z
tej grupy stanowią dobre towarzystwo również dla róż rabatowych i innych
krzewów. Świetnie pasują do różnych bylin przy tworzeniu grup i rabat.
Pozostawione bez podpór płożą się po ziemi tworząc atrakcyjne okrywy.
Powojnik całolistny (Clematis integrifolia) jest byliną o
wiotkich, pokładających się pędach do 1 m długości. Od czerwca do września
pokrywa się dzwonkowatymi, fioletowymi kwiatami o fantazyjnie wywiniętych działkach,
a od lipca do jesieni również puszystymi owocostanami. Gatunek ten rośnie
naturalnie w południowo-wschodniej Europie, między innymi na Węgrzech. Ma małe
wymagania, jest zdrowy i mrozoodporny. Zimą jego pędy zamierają, podobnie jak u
innych bylin, dlatego wiosną trzeba je przyciąć tuż przy ziemi.
Z gatunku tego wyselekcjonowano odmianę o białych kwiatach ‘Alba’
W hodowli uzyskano bardzo dekoracyjne
mieszańce powojnika całolistnego, zachowujące odporność i zdrowotność tego
gatunku.
W 1835 r. J.A. Henderson skrzyżował Clematis
integrifolia z Clematis viticella uzyskując Clematis x
diversifolia ’Hendersonii’ – najstarszą dotychczas uprawianą odmianę.
Ma kwiaty dzwonkowate, lekko przewijające, niebieskofioletowe z żółtymi pręcikami. Kwitnie obficie całe
lato. Dorasta do 1,7 - 3 m. Świetnie nadaje się do uprawy wśród krzewów.
Z podobnej krzyżówki wiele lat później
uzyskano odmianę ‘Blue Boy’, o trochę ciemniejszych od ‘Hendersonii’
kwiatach.
W 1870 r. Durand Freres skrzyżował Clematis
integrifolia i Clematis lanuginosa uzyskując bardzo dekoracyjny Clematis
x durandii o kwiatach: intensywnie niebieskich, stosunkowo dużych (średnica 7-14 cm),
początkowo dzwonkowatych, a po rozwinięciu się płaskich. Ładnie wyglądacy zarówno
przy podporach jak i przeplatając się między krzewami, świetnie nadający się na
kwiat cięty.
W latach 70-tych XIX w. znaleziono siewkę
powstałą z przypadkowego skrzyżowania się
Clematis integrifolia z
Clematis
flammula (lub
Clematis recta), nazywając ją
Clematis x
aromatica. Ma on nieduże,
bardzo intensywnie, przyjemnie pachnące kwiaty. Ich ciemnofioletowe działki
ładnie kontrastują z długimi, kremowymi pręcikami. Roślina ta szczególnie lubi
jasne, słoneczne stanowiska i przepuszczalne, dobrze zdrenowane gleby.
Posadzona w pobliżu okien, drzwi, ławek czy furtek każdego oczaruje zapachem.
Z przypadkowych siewek
Clematis integrifolia
wyselekcjonowano również wiele innych cennych odmian zailczanych do Grupy Integrifolia świetnych do stosowania na
rabatach bylinowych lub między krzewami np.
- ‘Bluish Violet’ - o fioletowych kwiatach;
- ‘Hakuree’ - odmiana
pochodząca z Japonii. Od czerwca do września ma kwiaty lekko pachnące,
dzwonkowate, białe z jasnofioletowym środkiem;
- 'Hanajima' - odmiana
pochodząca z Japonii. Kwiaty dzwonkowate, wydłużone, z fantazyjnie zwiniętymi,
intensywnie różowymi działkami. Kwitnie od czerwca do września. Od lipca do
późnej jesieni ma ozdobne, puszyste owocostany;
- 'Juuli' - estońska
odmiana o kwiatach początkowo purpurowoniebieskich, a w pełnym rozkwicie
niebieskich z niebieskolilaróż pasem przez środek działek. Pylniki ma złociste
na białych nitkach. Kwitnie obficie od lipca do września. Wymaga silnego
cięcia. Nadaje się na każde stanowisko;
- ‘Olgae’ -
kwiaty niebieskofioletowe, lekko pachnące;
- ‘Rosea’ -
o intensywnie różowych kwiatach.
W ciągu ostatnich lat z celowego
krzyżowania powojnika całolistnego z odmianami wielkokwiatowymi uzyskano
niezwykle cenne i na świecie popularne odmiany. Szczególnie atrakcyjna ze
względu na długość i obfitość kwitnienia jest:
- 'Arabella' (1994) - uzyskana w Anglii. Urocza roślina - przez całe
lato (czerwiec-październik) obsypana masą kwiatów zmieniających barwę z
fioletowej na niebieską, rozjaśnionych białymi pręcikami. Ma pędy wzniesione,
nie czepiające się podpór (podobnie jak róże pnące). Pozostawiona bez podpór
płoży się po ziemi. Ładnie przeplata się z innymi roślinami. Odporna.
Szczególnie przydatna jako roślina okrywowa lub tarasowa.
Bardzo popularne na świecie
ze względu na ich atrakcyjność w ogrodzie są również:
- 'Alionushka' - wyhodowana na
Ukrainie, o fantazyjnych, dzwonkowatych ciemnoróżowych kwiatach od czerwca do
września. Dorasta
do 1-1,5m. wysokości.
- 'Pamiat Serdtsa' - podobnie jak
‘Alionushka’ wyhodowana na Ukrainie. Ma do tamtej odmiany również podobny
wzrost i wygląd, ale kwiaty są fioletowolila.
- INSPIRATION 'Zoin' PBR - wyhodowana w Holandii przez skrzyżowanie Clematis
integrifolia z odmianą ‘Warszawska Nike’. Kwiaty mają niespotykaną barwę: jaskraworóżowe działki i ładnie kontrastujące z nimi żółte pręciki.
Działki są fantazyjnie pofalowane. Kwitnie od czerwca do września. Wymaga
silnego cięcia. Nadaje się na każde stanowisko.
- 'Rooguchi' - uzyskany w Japonii ze skrzyżowania
Clematis integrifolia z
Clematis
reticulata. W 2001 roku zrobił furorę w Wielkiej Brytanii. Kwitnie
nieprzerwanie od czerwca do października. Ma eleganckie, dzwonkowate,
ciemnoniebieskie kwiaty z jasnymi brzegami. Pędy nie owijają się wokół podpór,
ale mogą się o nie wspierać. Można je podwiązywać, aby rosły wyżej lub pozwolić
płożyć się po ziemi. Odmiana szczególnie przydatna do uprawy wśród bylin lub
krzewów. Może być uprawiana w dużych pojemnikach. Wadą tej odmiany jest duża
wrażliwość na mączniaka prawdziwego.
Opisane odmiany są łatwe w uprawie. Mogą tworzyć wielobarwne łany w pustych miejscach ogrodu przez całe lato.
|
|
szkółka należy do
