artykuły o pnączach ogrodowych

• akebia pięciolistkowa (Akebia quinata)
  Akebia pięciolistkowa pochodzi z dalekiego wschodu. Jest pnącym krzewem, owijającym się pędami, z owalnymi 5 listkowymi, ciemnozielonymi, palczasto złożonymi liśćmi (podobnymi do liści szeflery). Liście są pół zimozielone i opadają dopiero po silnych mrozach. Akebia dorasta do 5-6 m wysokości, wytwarzając rocznie 1-3 m przyrosty.
   
• aktinidia czyli kiwi (Actinidia)
  W październiku dojrzewają owoce większości odmian Aktinidi - mało znanego a bardzo wartościowego pnącza z naszej strefy klimatycznej. Aktinidie są pnączami z owijającymi się pędami, mogącymi uatrakcyjnić każdy ogród i zapewnić smaczne owoce. Są stosunkowo mało wymagające, łatwe w uprawie i odporne na choroby i szkodniki, dobrze znoszą warunki miejskie.
   
• bluszcz pospolity (Hedera helix)
  W zimowe, grudniowe dni wyróżniał się ciemną zielenią. Jesienią ginął wśród barwnych liści drzew i krzewów, choć wtedy właśnie kwitł.
   
• chmiel zwyczajny 'Aureus' (Humulus lupulus 'Aureus')
  Chmiel zwyczajny ‘Aureus’ jest silnie rosnącą byliną o szorstkich, wijących się pędach. Najlepiej rośnie i wybarwia się na stanowiskach słonecznych. Świetnie nadaje się do dużych i średnich ogrodów.
   
• cytryniec chiński (Schisandra chinensis)
  Cytryniec (Schisandra chinensis) pochodzi Chin, Korei i Syberii, a jego główną atrakcję stanowią jaskrawoczerwone, jagodowate owoce zebrane w krótkie grona, dojrzewające we wrześniu. Eliptyczne lub owalne, ostro zakończone liście gęsto pokrywają brązowe pędy, które owijając się wokół podpór lub płożąc po ziemi dorastają do 3-10 m długości.
   
• dławisz (Celastrus)
  Dławisz jest najcenniejszym pnączem o ozdobnych owocach, jest odporny, ma małe wymagania i silnie rośnie. Należy do rodziny Celastrace – dławiszowate. Do tego rodzaju należy około 30 gatunków wystepujących głównie w rejonach podzwrotnikowych, ale kilka z nich może znieść polskie warunki klimatyczne.
   
• hortensja pnąca (Hydrangea petiolaris)
  Hortensja pnąca wspina się przy pomocy korzeni czepnych, jej pędy lekko owijają się dokoła podpory. Bardzo mocno przywiera do chropowatych powierzchni.
   
• kokornak (Aristolochia)
  Wszystkim miłośnikom ogrodów mogę rekomendować kokornak wielkolistny Aristolochia macrophylla (synonimy: Aristolochia durior, Aristolochia sipho), do sadzenia w miejscach półcienistych lub cienistych.
   
• miesięcznik (Menispermum)
  Miesięcznik (Menispermum) jest pnączem o cienkich pędach owijających się gęsto wokół podpór. Dorasta do 3-5m. Główną jego ozdobą są liście.
   
• milin amerykański (Campsis radicans)
  Gdy szukamy silnie rosnącego, kwitnącego latem pnącza, do posadzenia w słonecznym miejscu, warto zainteresować się milinem amerykańskim. Osiaga 6-10 m wysokości. Wspina się przy pomocy powietrznych korzeni. Główną ozdobę stanowią trąbkowate kwiaty: pomarańczowe, czerwone lub żółte (zależnie od odmiany).
   
• pnącza na ekrany dźwiękochłonne
  Rośliny pnące na ekranach spełniają funkcję dekoracyjną, izolacyjną oraz wspomagają ich dźwiękochłonne działanie. Warunki, w jakich mają rosnąć są bardzo trudne. Duży ruch kołowy powoduje znaczne zapylenie i zanieczyszczenie powietrza a gleba pod ekranami jest, na skutek przeprowadzonych prac budowlanych, zwykle mocno przekształcona.
   
• pochrzyn chiński (Dioscorea batatus)
  Pochrzyn pochodzi z gór Japonii i Chin. Rozprzestrzenił się po całym świecie jako roślina uprawna - jest szybko rosnącą, pnącą byliną, której pędy corocznie zamierają do ziemi. Gratka dla szukających mało znanej, egzotycznej rośliny, łączącej walory kulinarne (jadalne bulwy) z dekoracyjnymi (ładne liście).
   
• powojnik 'Bill McKenzie' z Grupy Tangutica
  Clematis Grupa Tangutica ‘Bill MacKenzie’ jest rośliną efektowną nawet późną jesienią i zimą, dlatego warto ją powszechnie stosować. Jest pnączem czepiającym się podpór ogonkami liściowymi i szybko pokrywającym, wysokie ogrodzenia, altanki lub mało efektowne budynki - tworząc zwarte osłony.
   
• powojnik 'Emilia Plater' z Grupy Viticella
  Clematis ‘Emilia Plater’ wyhodował Brat Stefan Franczak, Jezuita z Warszawy. Ma ona kwiaty jasnoniebieskofioletowe o średnicy około 10 cm, lekko przewisające, złożone z czterech szerokich działek. Brzegi działek są lekko pofalowane, a na ich powierzchni widać wyraźnie fakturę i liczne ciemniejsze żyłki.
   
• powojnik ‘Praecox’ z Grupy Heracleifolia
  Clematis ‘Praecox’ jest najlepszym powojnikiem okrywowym. Jego pozostawione bez podpór pędy płożąc się po ziemi w ciągu kilku tygodni przykrywają ją szczelnym kobiercem liści, głusząc chwasty, zabezpieczając glebę przed wysychaniem i przegrzaniem. W lipcu i sierpniu roślinę pokrywają grona drobnych beżowofioletowych kwiatów.
   
• powojnik alpejski i niektóre odmiany z Grupy Atragene
  Nie wszyscy wiedzą, że jest to gatunek górski, rosnący naturalnie w Alpach i Tatrach, gdzie wspina się po krzewach i skałach, w półcienistych miejscach od regla dolnego do piętra kosodrzewiny.
   
• powojnik całolistny i pochądzące od niego odmiany z Grupy Integrifolia
  Powojniki całolistne (Clematis integrifollia) są jeszcze mało znane, ale bardzo wartościowe i atrakcyjne ze względu na swoją dekoracyjność, długie i obfite kwitnienie, zdrowotność, mrozoodporność i małe wymagania.
   
• powojnik kwiecisty (Clematis florida) i jego odmiany
  Clematis florida i jego odmiany mają bardzo oryginalne, kunsztownie zbudowane, przyciągające uwagę kwiaty. Mimo to są rzadko spotykane w ogrodach, gdyż ich uprawa nie jest łatwa. Nadają się bardziej dla koneserów i osób, które dbają o ogród niż dla początkujących amatorów, szukających szybkiego efektu.
   
• powojniki z Grupy Texensis
  Clematis texensis – powojnik teksaski, rośnie naturalnie w stanie Teksas w USA. Ma oryginalny kształt wydłużonego dzbanka lub jaja, z rozchylonymi na szczycie i fantazyjnie wywiniętymi 4 działkami. Rośliny te są pnącą półbyliną - tylko podstawa ich pędów jest zdrewniała. Podpór czepiają się ogonkami liściowymi. Dorastają do 3 m.
   
• powojniki z Grupy Viticella
  Po latach fascynacji powojnikami o największych kwiatach ostatnio furorę na świecie robią odmiany z Grupy Viticella, wywodzące się od Clematis viticella (powojnika włoskiego), gatunku rosnącego naturalnie w Południowej Europie. Znoszą one bardzo dobrze zarówno gorący klimat, jak i chłody północy Europy.
   
• przywarka japońska (Schizophragma hydrangeoides)
  Przywarka japońska (Schizophragma hydrangeoides) to wspaniałe ozdobne pnącze wspinające się przy pomocy korzeni czepnych (powietrznych, przybyszowych) do wysokości ponad 6 m. Kwitnie od końca czerwca do drugiej połowy lipca.
   
• wiciokrzew (Lonicera)
  Rodzaj Lonicera należy do rodziny Caprifoliaceae. Znanych jest około 180 gatunków rosnących na półkuli północnej. Większość z nich jest krzewami o wzniesionych pędach, zaliczanymi do podrodzaju Lonicera – suchodrzew, ale są również silnie rosnące pnącza o pędach spiralnie owijających się wokół podpór, które zalicza się do podrodzaju Caprifolium – wiciokrzew.
   
• winnik (Ampelopsis)
  Winniki są interesującymi pnączami o atrakcyjnych liściach i owocach. Zaliczano je kiedyś do rodzaju Vitis (winorośl) a obecnie włączono do osobnego rodzaju Ampelopsis. Znanych jest 20 gatunków pochodzących z Dalekiego Wschodu i Ameryk, z tego tylko kilka jest uprawiana w polskich ogrodach.
   

zobacz również: • lista powojników dla początkujących • charakterystyka i uprawa • encyklopedia • zastosowania pnączy • złożone wyszukiwanie