Clematis - informacje o roślinach > charakterystyka i uprawa > powojniki

Cięcie krzewów sprzyja dobremu rozgałęzieniu i obfitemu kwitnieniu. Powinno być wykonywane od końca lutego do początku kwietnia. Opóźnienie cięcia powoduje opóźnienie

Tniemy ostrym sekatorem,
0,5-1 cm nad parą zdrowych, nabrzmiałych pąków.

kwitnienia. Tniemy ostrym sekatorem, 0,5-1 cm nad parą zdrowych, nabrzmiałych pąków. Zawsze usuwa się wszystkie zaschnięte liście, te pędy lub ich fragmenty, które obumarły (np.: w wyniku przemarznięcia). W pierwszym roku wszystkie powojniki powinno się przyciąć nie wyżej niż 30 cm od podłoża.

zobacz również:
• cięcie pnączy

Ma to spowodować wyrastanie nowych pędów z podstawy krzewu. Podobny, a nawet lepszy efekt można uzyskać kładąc pędy płasko na ziemi i obsypując je korą, podobnie jak robiliśmy to po posadzeniu roślin. Sprzyja to wzmocnieniu roślin a przez to ich obfitszemu kwitnieniu i większej odporności na choroby. W latach następnych cięcie zależy od odmiany i pory jej kwitnienia (por. ostatnia kolumna w encyklopedii roślin oraz rys. A i rys. B). Generalnie wyróżniamy trzy sposoby cięcia, dla ułatwienia

cięcie 1 (wcale): Powojników kwitnących tylko na starych pędach wiosną nie tnie się wcale.

oznaczam je cyframi: 1 (wcale), 2 (słabo) i 3 (silnie).

Uwaga: Od grudnia 2004 przyjeliśmy klasyfikację międzynarodową sposobu cięcia. Cięcie 1 odpowiada dotychczas zalecanemu przez nas sposobowi C, cięcie 2 odpowiada dotychczas zalecanemu przez nas sposobowi A i cięcie 3 odpowiada dotychczas zalecanemu przez nas sposobowi B.

1 (wcale) - Powojników kwitnących tylko na starych pędach wiosną (np.: Clematis montana i powojników z Grupy Atragene) nie tnie się wcale, a jeśli jest to potrzebne ze względu na nadmierne rozrastanie się, tnie się dopiero po kwitnieniu, na wysokości, która nam odpowiada, ale najczęściej nie niżej niż 1 m od ziemi.

2 (słabo) - U większości odmian wielkokwiatowych - zwłaszcza tych, które rozpoczynają kwitnienie wcześnie (pierwsze kwiaty są na zeszłorocznych pędach w V lub początku VI), a potem je powtarzają (na tegorocznych pędach). Przycinamy wszystkie pędy na mniej więcej jednakowej wysokości od 100 do 150 cm (im młodsza lub słabsza roślina tym tniemy niżej). Podobnie postępujemy z roślinami, co do których nie mamy pewności, jak powinny być przycinane.

rys. A: przycinanie powojników na sposób 2 (słabo)
koniec II - początek IV

cięcie 2 (słabo): Przycinamy wszystkie pędy na mniej więcej jednakowej wysokości od 100 do 150 cm

rys. B: przycinanie powojników na sposób 3 (silnie)
koniec II - początek IV
3 (silnie) - Powojniki rozpoczynające kwitnienie późno (na tegorocznych pędach począwszy od końca VI do VII) np.: odmiany z Grupy Viticella i wielkokwiatowe kwitnące późno, najlepiej przyciąć silnie nad 2-3 parą pąków (20-50 cm) od ziemi. Tak tniemy również silnie rosnące powojniki kwitnące w lecie jeśli chcemy ograniczyć ich rozrastanie z Grupy Tangutica. W przypadku powojników bylinowych (np. z Grupy Heracleifolia, czy Grupy Integrifolia) i odmian z Grupy Texensis wycinamy wszystkie obumarłe pędy tuż przy podstawie, a żywe ucinamy 5-10 cm od ziemi.

cięcie 3 (silnie): Należy przyciąć silnie nad 2-3 parą pąków (20-50 cm) od ziemi.

cięcie 3 (silnie): Należy przyciąć silnie nad 2-3 parą pąków (20-50 cm) od ziemi.

Powojniki - cięcie

Cięcie