Inne pnącza

Poza powojnikami istnieje duża grupa krzewów pnących wartych spopularyzowania. Pnącza zajmują mało miejsca w ogrodzie, a dają duży efekt dzięki masie wytwarzanej zieleni rdestówka (Fallopia), kokornak (Aristolochia), dławisz (Celastrus), milin (Campsis), winorośl (Vitis), winobluszcz (Parthenocissus), winnik (Ampelopsis), aktinidia (Actinidia), pięknym kwiatom: glicynia (Wisteria), milin (Campsis), wiciokrzew (Lonicera), owocom ozdobnym: dławisz (Celastrus), psianka (Solanum), winnik (Ampelopsis) lub jadalnym: aktinidia (Actinidia), cytryniec (Schisandra), akebia (Akebia).

Większość pnączy wspina się wijąc dookoła podpór, niektóre mogą się piąć po płaskich ścianach, bez dodatkowych podpór, przytrzymując się ścian korzeniami przybyszowymi np. bluszcz (Hedera), hortensja pnąca (Hydrangea anomala subsp. petiolaris), milin (Campsis), przywarka japońska (Schizophragma hydrangeoides) i trzmielina Fortune'a (Euonymus fortunei) lub specjalnymi przylgami np. winobluszcze (Parthenocissus).

Pnącza można wykorzystać do okrycia ścian budynków, co poza walorami dekoracyjnymi ociepla budynki zimą a cieniuje i ochładza latem oraz sprzyja osuszeniu ścian, osłaniając je przed deszczem i pobierając nadmiar wody z okolic fundamentów. Najlepiej do tego celu nadają się winobluszcze, ale można tak prowadzić również bluszcz czy milin, a zapewniając podpory także wszystkie pozostałe pnącza.

Pnącza mogą szybko przykryć nieefektowne budynki, różnego rodzaju szopy, magazyny i śmietniki, chowając je przed oczami naszych gości. Jeśli chcemy mieć efekt w ciągu jednego roku, najlepiej do tego celu nadają się: rdestówka Auberta (Fallopia aubertii), chmiel (Humulus), powojniki (Clematis) z Grupy Tangutica np. 'Bill MacKenzie' czy ‘Lambton Park’ lub powojnik 'Paul Farges' z Grupy Vitalba. Jeśli możemy poczekać 2-3 lata, dobry efekt możemy uzyskać stosując któreś z pozostałych pnączy.

Pnącza mogą pokrywać różnego rodzaju ogrodzenia (np. siatki) i poza walorami dekoracyjnymi, zasłaniają nas przed oczyma ciekawskich oraz chronią przed wiatrem i kurzem. Nadają się do tego świetnie np. bluszcz pospolity (Hedera helix), wiciokrzew zaostrzony (Lonicera acuminata), powojniki (Clematis) z Grupy Atragene (zwłaszcza ‘Pamela Jackman’), Grupy Tangutica (zwłaszcza ‘Lambton Park’), Grupy Viticella (np. 'Etoile Violette' i 'Krakowiak'PBR) oraz Grupy Vitalba (zwłaszcza 'Paul Farges'), winnik tojadowaty (Ampelopsis aconitifolia), winobluszcz pięciolistkowy (Parthenocissus quinquefolia) i winobluszcz trójklapowy (Parthenocissus tricuspidata).

Większość pnączy ma nieduże wymagania, ale ponieważ wytwarzają dużą masę zieleni, nie lubią gleb bardzo suchych i bardzo ubogich. Gatunki ciepłolubne np. aktinidie (Actinidia), glicynie (Wisteria) i miliny (Campsis) preferują stanowiska ciepłe, osłonięte i słoneczne. Na stanowiskach chłodniejszych, wilgotnych i półcienistych lepiej się czują np. bluszcz (Hedera), hortensja pnąca (Hydrangea anomala subsp. petiolaris), kokornak (Aristolochia), przywarka (Schizophragma), trzmielina Fortune’a (Euonymus fortunei), akebia (Akebia), chmiel (Humulus) i część wiciokrzewów (Lonicera).

Sadząc pnącza kopiemy dół o wymiarach 50 x 50 x 50 cm, który wypełniamy żyzną glebą, a rośliny (zależnie od gatunku) sadzimy 0-10 cm głębiej niż rosły dotychczas, w odległości co najmniej 30-50 cm od murów i 50-100 cm od drzew. Prawidłowo dobrane i posadzone pnącza mogą rosnąć wiele lat, dekorując ogród przez cały rok i stanowiąc świetne schronienie dla ptaków.

Humulus lupulus - chmiel zwyczajny

Chmiel zwyczajny (Humulus lupulus) należy do rodziny Cannabaceae – konopiowate. Najczęściej jest kojarzony z piwem, gdyż jego owocostany (zwane "szyszkami") są niezbędne do wytworzenia tego popularnego napoju.

Mniej znany jest jako wartościowe, bujnie rosnące pnącze ogrodowe. Szczególnie cenna jest  żółtolistna odmiana 'Aureus'.

Chmiel jest silnie rosnącą byliną o szorstkich, wijących się pędach. Dorastają one w ciągu roku do 6 m wysokości, a roślina może rozrosnąć się na szerokość 2-3 m, wytwarzając w ciągu kilku tygodni złocisty wał pędów i liści. Nadziemne pędy chmielu obumierają każdej jesieni, a wiosną wyrastają nowe z podziemnych części rośliny. Liście są duże, głęboko klapowane (jak winorośli), ząbkowane, szorstkie, żółte przez cały sezon wegetacji. Chmiel jest rośliną dwupienną, a odmiana 'Aurea' klonem żeńskim, dlatego jesienią pokrywa się żółtymi "szyszkami".

 

Wymagania

Chmiel najlepiej rośnie i wybarwia się na stanowiskach słonecznych. Nie ma specjalnych wymagań glebowych pod warunkiem, że gleba ma dużą pojemność wodną i jest średnio wilgotna lub wilgotna. Na glebach żyznych rośnie bujniej. Chmiel jest mrozoodporny i z powodzeniem może być uprawiany w strefach od 5 do 8.

 

 

Zastosowanie

Chmiel jest dobrą rośliną osłonową. Świetnie nadaje się do dużych i średnich ogrodów, zwłaszcza naturalistycznych oraz do zestawień barwnych. Pędy nie przytrzymują się same płaskich powierzchni (np. ścian), wspinają się natomiast bardzo dobrze po wszelkiego rodzaju podporach (np. drutach, tyczkach, palach...). Dzięki bujnemu wzrostowi chmiel w ciągu paru tygodni może pokryć: ogrodzenia, drzewa, altanki, łuki, pergole lub inne podpory czy niskie budowle. Ponieważ jest dosyć ekspansywny i wytwarza podziemne rozłogi, nie powinien być sadzony w małych ogrodach oraz w pobliżu cennych roślin.

Najgroźniejszą chorobą chmielu jest mączniak rzekomy, powodujący powstawanie na liściach brunatnych, zasychających plam. Występuje zwłaszcza na roślinach rosnących w cieniu lub mających często moczone liście. Na stanowiskach suchych łatwo może być atakowany przez przędziorki i mszyce.


Uwaga!

W sprzedaży znajduje się często chmiel żółtolistny rozmnażany z nasion, którego liście słabo się wybarwiają. Dlatego warto zaopatrywać się tylko w sprawdzonych punktach sprzedających rośliny rozmnażane wegetatywnie i oznaczone barwną etykietą z opisem i instrukcją po polsku.